Archive for the ‘Me as a Schlemiel’ Category

h1

Φέτος δεν έχει κομμάτι στην πίτα για σένα, φίλε

7 Ιανουαρίου, 2010

Από φέτος η γιορτή αναβάλλεται. Επ’ αόριστον. Εφεξής οι μόνες επέτειοι που θα σ’ απασχολήσουν θα’ χουν το χρώμα του λευκού σου άρματος, ακόμη κι αν ήταν η σειρά του μαύρου καβαλάρη να κάνει ματ. Αυτή να’ ναι η ομορφιά της στημένης παρτίδας; Τραβάς φύλλο και καίγεσαι στα 21, η μεγάλη σου συναυλία ακυρώνεται πριν τελειώσουν οι πρόβες κι εμείς ακόμη εδώ,να σε θυμόμαστε για όσο θα μας θυμούνται.


Τώρα που ο αχός της μπόρας καταλάγιασε όλοι τραβήξαμε ξανά το δρόμο μας, μα αν έρθω κλεφτά να σε βρω στα όνειρά μου, φρόντισε για αλλαγή ν’ ανοίξεις την πόρτα. Ίσως έτσι σε κρατήσω μακριά από τον καθρέφτη, ίσως έτσι ο Waits βρει άλλη ψυχή για το μπουκαλάκι του.

h1

504 km νότια της Θεσσαλονίκης

26 Ιουλίου, 2009

Μία στις δυο είναι χοντρικά οι πιθανότητές σου να ζήσεις σε ένα κομμάτι γης που δεν αποτελεί ούτε το 3% της έκτασης της χώρας σου και ίσως απορήσεις για τις αναλογίες, μα αυτή είναι η μήτρα σου, η αρχή και το τέλος (κυρίως αυτό), αυτή είναι η μόνη πόλη που θα ξέρει πως να προφέρει (κι αυτήν λανθασμένα, μην έχεις αυταπάτες) ο μελλοντικός επισκέπτης της χώρας, αυτή θα μάθεις να αποκαλείς πρωτεύουσα (στην πραγματικότητα είναι πολλά περισσότερα), γι’ αυτό και οι αναλογίες ξεπερνιούνται πριν προλάβουν να τεθούν υπό σύγκριση. Πόσο εύκολα ξεγελά με τη φήμη της αυτούς του άλλου μισού η Αθήνα, μα πόσο αρνούνται να την θαυμάσουν όταν την επισκέπτονται, θύματα ενός λανθάνοντος επαρχιώτικου συμπλεγματισμού που δε θα αργήσει να εκδηλωθεί όταν διαπιστώσουν πως εκείνη αποδείχτηκε λιγότερο βρώμικη, ζεστή, ανυπόφορη απ’ όσο υποψιάζονταν.

dromeasΜα όχι, εδώ δεν είναι ο παράδεισος, η μάχη της Αττικής έχει τους δικούς της κανόνες και πως να το ξέρεις εσύ, όταν για σένα τα Εξάρχεια ανήκουν στη σφαίρα του αστικού σου μύθου, ο Ταύρος δεν είναι παρά ένα από τα στέκια της Ιφιγένειας, ο Υμηττός μάλλον ο λόφος που κάηκε στο χτεσινό δελτίο ειδήσεων. Πάρε για παράδειγμα τη γραμμή του ηλεκτρικού, Πειραιάς-Κηφισιά, ανυποψίαστε ταξιδιώτη αυτές δεν είναι απλώς οι τερματικές στάσεις, είναι το τρένο από την κόλαση στον παράδεισο, τουλάχιστον για εκείνον που ξεκινά τη διαδρομή του από το λιμάνι. Έτσι όπως αποστρέφει το βλέμμα του από τη σκονισμένη γη, ασυναίσθητα αναζητώντας τη θάλασσα, κραδαίνοντας σταυρούς υποσχέσεων σε παγωμένα Θεοφάνεια, βάφοντας με κόκκινο την πίστη του στο Θρύλο, ψάχνει παράλληλα το χαμένο δρόμο για το άλλο άκρο, εκεί που η έφηβη κόρη του θα χτίσει τον δυσπρόσιτο πύργο της πίσω από βιτρίνες Fendi και Louis Vuitton κι ίσως έχει την ατυχία να γνωρίσει μόνο την εύθυμη όψη του παραμυθιού, ή την τύχη να γνωρίσει έναν ξεστρατισμένο λιμενεργάτη κι από την ένωσή τους να χυθεί φως, φως από αυτό που η Αθήνα ποτέ δεν έπαψε να σκορπά.

Και πώς έφτασαν λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα να χωράνε τον κόσμο όλο; Καλύτερα άφησέ το σε μελέτες και διδακτορικά που θα μιλούν για φτώχια, για πλούτο, για γκαουσιανές και για δομές πιο περίπλοκες από το χρόνο, ο οποίος αλίμονο θα τα διαψεύσει όλα και θα φροντίσει ο Πειραιάς και η Κηφισιά να γίνουν ένα, μα τότε εσύ δε θα είσαι πια εδώ, γι’ αυτό και ψάχνεις απεγνωσμένα τη δική σου στάση πάνω στη γραμμή του ηλεκτρικού, ανθρώπινο παλίνδρομο χωρίς επιστροφή και διπλές επιλογές, ακόμη κι αν η Αθήνα σε ξεγελάσει πως μπορείς να τα έχεις όλα. Εκείνη τα έχει, εσύ απλώς την παρακαλάς να σου χαρίσει ψίχουλα για την ευγνωμοσύνη σου κι αν τελικά ο εκτυφλωτικός της ήλιος σου επιτρέψει να την αντικρίσεις κατάματα, σίγουρα θα συμφωνήσεις μαζί μου πως πρόκειται για μια πόλη για την οποία αξίζει να χάσεις το χρόνο σου.

Συμπέρασμα μετά από παραμονή λίγων ημερών: Η Θεσσαλονίκη δε θα γίνει ποτέ Αθήνα. Ευτυχώς (?)

h1

Ανωφελής πραγματεία περί ταξιδιών ή εγώ και η Πράγα

30 Μαρτίου, 2009

«Αν αυτοαποκαλείσαι χρυσή πρωτεύουσα και έχεις τη φήμη πόλης λιγότερο φιλόξενης από το Πάρισι, κάνε τουλάχιστον τον κόπο να μας πείσεις γιατί άξιζε να σε επισκεφτούμε». Η αίσθηση αυτή κυριαρχεί στο μυαλό μου καθώς προσγειώνομαι στο οικείο τοπίο του γραφείου μου, μόλις λίγες ώρες μακριά από την Πράγα και γιατί στ’ αλήθεια το σκέφτομαι αυτό, αφού χωρίς αμφιβολία η πόλη μού άρεσε.

praha_dancing_house

Η αντίφαση αίρεται ως εξής. Διαπίστωση 1η: Το ιστορικό της κέντρο μπορεί να μαζέψει σε λίγα τετραγωνικά έναν τουριστικό οδηγό και καγχάζει δικαιολογημένα με τις αντίστοιχες προσπάθειες πολλών Ευρωπαϊκών πρωτευουσών, πόσο μάλλον με την Αθήνα. Διαπίστωση 2η: Είναι φτηνή χώρα, ειδικά αν σ’ αρέσει η μπύρα και μετά από λίγες ώρες βραδινής περιπλάνησης δε γλιτώνεις μια επίσκεψη εδώ. Συμπέρασμα: Η Τσεχία καταλήγει να είναι ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο –εκτός της Ελλάδας- στην οποία ακούς περισσότερο Ελληνικά παρά Ιαπωνικά και εσύ βρίσκεσαι εδώ για να χαζεύεις εκκλησίες πίνοντας μπύρες, ή μήπως για να πίνεις μπύρες χαζεύοντας εκκλησίες;

Αυτήν την εποχή του χρόνου η Πράγα δεν προσφέρεται για ταξιδιώτες με περίεργες και αμφιβόλου αξίας ενδοσκοπικές αναζητήσεις, παρά για εκείνους που περνώντας στην επιστροφή από τη Ουγγαρία θα αναφωνήσουν “Τι να μας πει κι η Βουδαπέστη, σαν προάστιο της Πράγας είναι!”, yup true story. Η φύση άλλωστε του ταξιδιώτη, συνήθως άμεσα προσδιορίσιμη από τα μέρη που επισκέπτεται/συχνάζει και το είδος των αποσκευών που κουβαλά, μπορεί να γίνει καθρέφτης μιας πόλης και εν τέλει, με την πάροδο των ετών, να την αλλάξει. Δίχως άλλο η έκρηξη του τουρισμού τις τελευταίες δεκαετίες επαναπροσδιόρισε του προφίλ του μεσήλικα, περισπούδαστου, χομπίστα τουρίστα που κυριαρχούσε κάποτε.

Αν πάλι έχεις μείνει σ’ αυτήν την εικόνα, μπορεί και να σου φανεί παράλογη η είδηση ότι ο Καναδός με τον οποίο μοιράζεσαι τη μπύρα σου δε γνωρίζει τους Arcade Fire, ή ένας Πολωνός τον Krzysztof Kieślowski και ήρθε πλέον η ώρα να αναθεωρήσεις. Η παγκόσμια νεολαία ψοφά για αψέντι, ακούει Lady Gaga και έχει εφεύρει ατέλειωτες περιστάσεις για να ξεφύγει από την ομορφιά της ακαδημαϊκής ρουτίνας της. Από την άλλη, μπορείς επιτέλους να αναγνωρίσεις σημαντικά ελαφρυντικά στον Έλληνα που δεν ξέρει τον Ξενάκη ή τη Δημουλά και στο κάτω κάτω πάρε το ποτό σου και προχώρα, είμαστε εδώ για να περάσουμε καλά -και παράτα μας πια με τα κώλο-μουσεία σου!varvoglis

Η Πράγα βρίθει από τέτοιους ανεκπαίδευτους, low-budget τουρίστες, γι’ αυτό και οι πωλητές της μιλούν περισσότερες γλώσσες από το φροντιστήριο της γειτονιάς σου. Το κέντρο της αποτελεί σπουδή στην αρχιτεκτονική και οι διακριτικοί πειρασμοί της είναι αρκετοί για να δοκιμάσουν τις αντιστάσεις σου, όπως και να’ χει θα βρει τρόπο να σε ικανοποιήσει. Αν στην αρχή διατύπωσα κάποια ένσταση, θα είναι μάλλον γιατί όπως τόσοι άλλοι προορισμοί κρύβει καλά τις ατέλειες της –ή αφήνει μόνο εκείνες που θέλει να δεις- κι αφού σε κεράσει τη φτιασιδωμένη ομορφιά της, μένεις τελικά με τη γεύση πως η διαφορά του ταξιδιού σου από μια επίσκεψη στο λούνα παρκ εντοπίζεται κυρίως στο άδειο σου πορτοφόλι.

h1

Στην Ευρώπη με interrail

17 Σεπτεμβρίου, 2008

Για να γυρίσεις την Ευρώπη με τρένο χρειάζεσαι καμιά δεκαριά προκάτ φράσεις σε κάθε γλώσσα και φυσικά λεφτά. Μην ανησυχείς για τίποτα άλλο, θα φροντίσει εκείνη για σένα. Ένα μεγάλο δίκτυο από σίδερα έχει χαράξει το γερασμένο κορμί της και πριν το καταλάβεις οι ράγες γίνονται το σπίτι σου. Κάθε σου σταθμός μια βιαστική ματιά σε έναν κόσμο που δε θα γνωρίσεις ποτέ, μα ευτυχώς για σένα όλα μοιάζουν τόσο αναπάντεχα οικεία, τουλάχιστον στην επιφάνειά τους. Μπορεί οι διαφορές από τόπο σε τόπο να δίνουν αξία στο ταξίδι, μα οι ομοιότητες είναι τόσες που δε γίνεται να μην τις προσέξεις.

Καθώς Αμερικάνοι κάτω των 21 βγάζουν το άχτι και τα έντερά τους σε μια μπυραρία στο Μόναχο, ενώ Άγγλοι πιτσιρικάδες στο Άμστερνταμ φτάνουν τον οργανισμό τους στα άκρα, εσύ γεμίζεις εικόνες που δε θα σταματήσεις να βλέπεις, έστω με στολή παραλλαγής. Ψάχνεις παρηγοριά στις παραινέσεις των Ιταλών για ησυχία στην Καπέλα Σιστίνα, μα διάολε αν θες να σεβαστώ το χώρο σταμάτα να φωνάζεις έτσι! Η Ρώμη είναι ίσως η πιο κάλπικη γωνιά της ηπείρου. Όλη η Ευρώπη ένα μεγάλο χωριό Ποτέμκιν, σαν το Ιντερλάκεν, μία πόλη στη μέση του αλπικού πουθενά. Πριν λίγες δεκαετίες δεν υπήρχε στο χάρτη, μα τώρα είναι πιστό αντίγραφο του Ελβετικού σου ονείρου, παραδόξως πλημμυρισμένη από Ιάπωνες τουρίστες. Οι Ιάπωνες είναι παντού. Λάθος, στην Κρακοβία δεν είχε Ιάπωνες. Μόνο τα Μακντόναλτς είναι παντού.

Κι όμως μέσα σ’ αυτήν την αδυσώπητη ομοιομορφία δεν λείπουν οι παραφωνίες, όπως μια μεγάλη είναι η Γαλλία. Εκεί που οι μετανάστες χορεύουν τις νύχτες στους δρόμους και οι Παριζιάνες δε γυρίζουν ούτε να σε κοιτάξουν. Κάτι γίνεται σ’ αυτό το μεγάλο χωνευτήρι που μυρίζει αρώματα και κάτουρο και είμαι σίγουρος πως ό,τι έχει να δώσει αυτή η ήπειρος θα βγει από τη Γαλλική άχλη. Για την ώρα μας χάρισε το Σαρκοζύ.

Περάσαμε και από τη Γενεύη, μα ήταν πολύ απασχολημένη με το μεγάλο πείραμα για να ενδιαφερθεί για μας. Όσο για τους Γερμανούς, παραμένουν χαμένοι στις ανασφάλειες του παρελθόντος, μα στέκουν ξανά υπερήφανοι για όσα έχτισαν πάνω στις ίδιες τους τις στάχτες. Η Σκανδιναβία φορά το καλύτερο της χαμόγελο, σίγουρη πως απαλλάχτηκε μια και καλή από τη ροπή της προς τον υπαρξισμό, είναι όμως πολύ ξεμέθυστη για να σε πείσει. Για μας ο νυχτερινός της ήλιος ήταν το ιδανικό κλείσιμο ενός ταξιδιού που ονειρευόμουν να κάνω τόσα χρόνια. Κι ύστερα, πίσω στην Ελλάδα…

Προχτές βρέθηκα για λίγο στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης και η καρδιά μου σκίρτησε. Θα ‘πρεπε να ‘μαι εγώ όλοι οι εκείνοι οι ταξιδιώτες που περίμεναν στον έλεγχο και το βαριεστημένο βλέμμα τους να στόλιζε το δικό μου πρόσωπο. Αν κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι, το μόνο κακό είναι πως πρέπει να γυρίσεις πίσω.

Για την ιστορία, ταξίδεψα μαζί με τρεις φίλους μου τον περασμένο Ιούλιο, για 23 ημέρες. Η διαδρομή που ακολουθήσαμε ήταν χοντρικά Μπάρι-Ρώμη-Ιντερλάκεν-Γενέυη-Παρίσι-Άμστερνταμ-Μόναχο-Κρακοβία-Βερολίνο-Στοκχόλμη-Όσλο. Κι ελπίζω να έρθει σύντομα η στιγμή που θα ξαναφύγω.

h1

New Entry

2 Ιουνίου, 2008

Σημείωση 1η: Να θυμηθώ να εγκαταλείψω το blog.

Κάπου στα χαρτιά μου θυμάμαι την εντροπία να προστάζει την υποχρεωτική εγκατάλειψη ενός blog. Αλλά επειδή ως τότε μπορεί να ψηφιστεί άλλος νόμος, δεσμεύομαι ρητά να μην αποτρέψω το αναπότρεπτο. Η μελλοντική μου πόλη-φάντασμα. The rest is silence