Archive for the ‘Brainstorm’ Category

h1

Η Πόλη και οι ακροβάτες της ιστορίας

17 Απρίλιος, 2010

Η Κωνσταντινούπολη είναι δική μας. Οκ, εξαιτίας κάποιου καπρίτσιου της ιστορίας φοράει τα κόκκινα των Τούρκων, αν και χωρά αρκετή συζήτηση για το ποιοι είναι οι Τούρκοι, ερώτηση που πρόθυμα θα απαντούσαν οι Γκρίζοι Λύκοι του Αζερμπαϊτζάν, αλλά και αυτοί του Φαναριού, περιοχή όπου αν είσαι Έλληνας λένε δεν πρέπει να κυκλοφορείς μόνος, κάτι σαφώς αξιοπερίεργο αφού πέραν πάσης αμφιβολίας η Κωνσταντινούπολη είναι και δική μας.

Μα εμείς ποιοι είμαστε; Από τα παράθυρα τουριστικών λεωφορείων αναζητούμε κερκόπορτες σε ένδοξες (?) αναμνήσεις, γευόμαστε σεργιάνια –γιατί στην Κωνσταντινούπολη όλα πρώτα τα γεύεσαι- σε σοκάκια και παζάρια, μαθαίνουμε να ψελλίζουμε teşekkür κι αν δεν τα καταφέρουμε δεν πειράζει, στα πέριξ του Ayasofya museum έμαθαν Ελληνικά για πάρτη μας (ένας άλλος ωραίος μύθος λέει πως απλά δεν τα ξέχασαν ποτέ). Με τις φωτογραφικές μας οπλισμένες πλημμυρίζουμε το Βόσπορο κάθε χρόνο, κάθε μέρα και τον κάνουμε ξανά δικό μας.

Οι Τούρκοι πάλι, ίσως και να μην κατάφεραν ακόμη να κάνουν ειρήνη με το παρελθόν τους. Οι ίδιες τανυστικές δυνάμεις ορίζουν τις τύχες τους, δυνάμεις εξ Ανατολάς και Δυσμάς και άλλες προερχόμενες από τον ένα θεό τους, -είτε αυτός είναι απρόσωπος, είτε τα βλοσυρά χαρακτηριστικά του επιβλέπουν τα πάντα από τα χαρτονομίσματα της τσέπης τους. Το δίλημμα της ένταξης της χώρας στην Ένωση αφορά μάλλον περισσότερο τους Ευρωπαίους. Για τους Τούρκους θα είναι απλώς μία επιπλέον συνιστώσα του απροσδιόριστου διανύσματος που τους τραβά μπροστά, από τότε που ακόμα δεν ήταν Τούρκοι, τουλάχιστον στα χαρτιά.

Η Κωνσταντινούπολη ίσως και να’ ναι η πιο όμορφη πόλη του κόσμου, αν και χρειάζεται να δεις πίσω από τον οργασμό ανοικοδόμησης για να το ανακαλύψεις. Εκεί κρύβονται Βυζαντινές εκκλησίες, ερειπωμένα αρχοντικά, μισοτελειωμένες φράσεις σε Πολίτικα Ελληνικά που έμειναν για πάντα μετέωρες. Και λείπουν αλλά τόσα που η Οθωμανική επικυριαρχία δε σκέφτηκε να πειράξει, μα το ’κανε το πογκρόμ του ‘55, κομμάτι κι αυτό ενός αιώνα κατά τον οποίο οι γείτονες έδωσαν στους εαυτούς τους όνομα και σε μας λόγους να τους μισούμε.

Πριν λίγους μήνες οι Γιάννης και Βαγγέλης Φωκάς πέτυχαν να επανακτήσουν την κυριότητα ακίνητης περιουσίας στην Πόλη που τους κληροδότησε η αδελφή τους και την οποία κατέσχεσε αυθαίρετα το Τουρκικό κράτος (link). Η απόφαση δημιούργησε δεδικασμένο για τους Έλληνες που έφυγαν παρά τη θέληση τους και έχουν λόγους να γυρίσουν πίσω. Λες και η ιστορία ρίχνει γέφυρες για να ξαναγίνει η Πόλη ένα χωνευτήρι λαών αντί να συνεχίσει να υπηρετεί ως η επιτομή του κεμαλικού ονείρου. Να στέκει ανάμεσα σε ηπείρους και θάλασσες ως η μόνη αλήθεια ενός χιλιοειπωμένου γλυκού παραμυθιού εκατέρωθεν προπαγάνδας και παραπληροφόρησης.

Advertisements
h1

Η παύλα

28 Ιουνίου, 2009

Ρε ποιοι είναι αυτοί οι living people και έχουν και δική τους κατηγορία στη Wikipedia; Κι αν το δρεπάνι αποφασίσει πως δεν έχει χώρο για σένα σ’ αυτήν την κατηγορία, πηγαίνεις μεμιάς στην ex-living people, κάτι σαν τους ex-footballers ας πούμε; Μέχρι η Wikipedia να μας πείσει ότι μπορεί να καταγράψει όλους τους εν ζωή ανθρώπους και ταυτόχρονα να παρακολουθεί τα αδιάκοπα περάσματα στο επέκεινα η χρησιμότητα της εν λόγω κατηγορίας θα αμφισβητείται, ωστόσο αν είσαι ένας από τους 384,574 των living people που για την ώρα αξίζουν μια θέση στην ψηφιακή “εγκυκλοπαίδεια” ας μάθεις πως η μετάβαση σου στην άλλη κατηγορία, ναι σ’ εκείνη που το όνομά της ακόμα το ψάχνουμε, έχει προβλεφθεί πολύ πριν αποχαιρετήσεις το μάταιο τούτο κόσμο. Για το σκοπό αυτό υπάρχει η παύλα, είναι εκεί και σε περιμένει υπομονετικά μέχρι να χρειαστείς τις υπηρεσίες της.

Σ’ αυτούς τους living people καμιά φορά πετυχαίνω άρθρα που δίπλα στην ημερομηνία γέννησης του προσώπου που αφορούν κάποιος έχει κοτσάρει και μια παύλα, κι άντε μετά εσύ ο αθώος να ψυλλιαστείς πως δε βρέθηκε εκεί τυχαία, μα πως είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην αρχή και το τέλος. Βλέπεις την πρώτη ημερομηνία, το καλωσόρισμα, την αυγή, κι ο κενός χώρος δίπλα της αργά ή γρήγορα θα συμπληρωθεί κι ό,τι θα μείνει να συνδέει τη γέννηση και το θάνατο θα είναι μια παύλα. Ε δεν ξέρω, άμα πετύχω καμιά που μπήκε πριν την ώρα της, κάτι με πιάνει και την σβήνω αμέσως.

hyphenΞημερώματα της 26ης Ιουνίου και η παύλα απουσιάζει διακριτικά δίπλα από το όνομα του Michael Jackson, το τέλος έχει έρθει και σίγουρα πολλοί προσπάθησαν να την βάλουν, μα τ’ αφεντικά της σελίδας περιμένουν να τους το πει το CNN, το Reuters, κάποιος που έχει να ρισκάρει περισσότερα ανακοινώνοντας το θάνατο του βασιλιά, όμως ο κόσμος έχει βουίξει κι εσύ ξέρεις πως σύντομα εκείνη θα πάρει τη θέση της, μια και καλή, δίχως περιθώρια αναθεώρησης, τουλάχιστον μέχρι να σβηστεί μαζί της και το όνομα εκείνου που συντροφεύει.

Βλέπεις, στο τέλος όλη σου η ζωή γίνεται ένα ασήμαντο σύμβολο, στριμωγμένο ανάμεσα σε δυο στιγμές στο χρόνο που δεν τις επέλεξες εσύ, εσύ έχεις περιθώρια να δώσεις χρώμα και αξία μόνο σε όσα αντιπροσωπεύει η παύλα. Η τελευταία χάρισε στον MJ 100 χρόνια αθάνατης δόξας, μα άραγε όταν αυτός έμαθε πως 100 χρόνια δε σε κάνουν τελικά και τόσο αθάνατο, όταν κατάλαβε πως μέρες και στιγμές και μια ζωή που κύλησε ανάποδα πάντα συμπυκνώνονται σε ένα μικρό σημάδι, δε θα έσβηνε όσα εκείνη έμεινε να συμβολίζει με αντάλλαγμα τη φυσιολογική ζωή που απεχθανόμαστε εμείς που την ζούμε, ή μήπως ακόμη κι αν δεν μεγάλωνε στο όνειρο κάποιου άλλου (του πατέρα του; της βιομηχανίας; του δικού μας;) θα έχτιζε έναν παρόμοιο μύθο για να μπορέσουν με το ίδιο μένος να τον ξεσκίσουν οι living people του καιρού του;

h1

Rock and Roll Can Be Noise Pollution

31 Μαΐου, 2009

AC/DC, ΟΑΚΑ 28-5-2009, re-review

Ήμασταν εκεί, η απόδοση του συγκροτήματος άγγιξε πολύ υψηλά επίπεδα (επαγγελματισμού), ο Angus Young έδωσε τα πάντα (μας κούρασε όλους με τα αδιάφορα σόλο του), ο Brian Johnson (νιάου) παρέσυρε με τη φωνή του (τις λίγες φορές που ακουγόταν) τους 50.000 πιστούς (όψιμους) οπαδούς που πλημμύρισαν το ΟΑΚΑ (με 60Ε το φτηνότερο εισητήριο, μια χαρά ήταν), Malcom Young, Cliff Williams και Phil Rudd  στάθηκαν στο ύψος τους (δεν έκαναν ούτε μία κωλοτούμπα, γιατί ν’ ασχοληθείς μαζί τους?), στήνοντας ένα δαιμονισμένο show (σε συναυλία νόμιζα ότι ήρθαμε), εν μέσω πυροτεχνημάτων, κομφετί, κανονιών και φουσκωτών κούκλων (τα τσίρκα είναι ακόμα στη μόδα) κι εμείς τραγουδώντας κάθε στίχο της ενηλικίωσής μας απ’ έξω (καλύπτοντας με τις φωνές μας τον απαίσιο ήχο), αισθανθήκαμε για λίγο κομμάτι του rock ’n’ roll μύθου (που σαν άξιοι σκαπανείς της ιστορίας για λόγους άγνωστους ταυτίσαμε με τους άκεντεκε) κι αφήσαμε την τελευταία μας ανάσα φωνάζοντας For Those About to Rock, We Salute You (στο καλό…)

akedeke

Hell, ήταν το μεγαλύτερο ροκ πάρτυ στην ιστορία της Ελλάδας και χαίρομαι που ήμουν κομμάτι του, μα αν σου πω πως βαρέθηκα, σε παρακαλώ, μη με χαρακτηρίσεις κακεντρεχή.

h1

Γρίφους λύνεις??

14 Μαΐου, 2009

Τον παρακάτω γρίφο αν θυμάμαι καλά τον είχα βρει παλιότερα στο skepdic.gr (το οποίο δυστυχώς είναι εδώ και καιρό ανενεργό). Η πορεία που πρέπει κανείς να ακολουθήσει είναι συγκεκριμένη, φτάνει να του είναι σαφής η ερώτηση. Εφαρμόζοντας απλούς κανόνες λογικής μπορείς με μια συλλογιστική λίγων λεπτών να οδηγηθείς στην απάντηση.

brainstorm2

Έχουμε 4 κάρτες, που έχουν στη μία πλευρά τους κάποιον αριθμό και στην άλλη ένα γράμμα. Τις διατάσσουμε τυχαία σε ένα τραπέζι, οπότε είναι ορατή μόνο μία όψη της κάθε κάρτας. Έστω ότι η πρώτη έχει πάνω το γράμμα Α, η δεύτερη το Β, η τρίτη τον αριθμό 4 και η τέταρτη το 7.

[Α] [Β] [4] [7]

Αν κάποιος ισχυριστεί ότι «Σε κάθε κάρτα που έχει πάνω της φωνήεν, από πίσω βρίσκεται ζυγός αριθμός» ποιες κάρτες πρέπει να γυρίσουμε για να διαπιστώσουμε την ορθότητα ή μη του ισχυρισμού;

Με mail έλαβα πρόσφατα και τον παρακάτω γρίφο (με τα σχόλια συμφωνώ απολύτως! Αν και έχει ξεχάσει τους φυσικούς, μάλλον τον λύνουν πολύ γρήγορα για να μπουν στη λίστα  :P).

Έχει ειπωθεί γι’ αυτή την μαθηματική πρόκληση ότι:
Εάν είσαι μηχανικός, θα’ πρεπε να το λύσεις σε λιγότερο από 3 λεπτά, Εάν
είσαι αρχιτέκτονας, σε τρεις ώρες, Εάν είσαι γιατρός, σε έξι ώρες, Εάν είσαι
λογιστής, σε τρεις μήνες, και εάν είσαι δικηγόρος, ποτέ!!!!Ποιος αριθμός λείπει από την παρακάτω λογική σειρά;

1, 2, 6, 42, 1806, ____???

Η διαφορά του σε σχέση με τον πρώτο είναι πως βασίζεται περισσότερο στην έμπνευση και δεν υπάρχει κάποια αυστηρή μέθοδος που να οδηγεί αναπόφευκτα στην απάντηση, είναι όμως και πάλι μια πρόκληση για το μυαλό σου. Οι απαντήσεις σύντομα σε σχόλιο (εκτός αν κάποιος θελήσει να με προλάβει)

h1

Fake Tales of Saloniki

21 Δεκέμβριος, 2008

«Θα κατέβω κέντρο να σπάσω και γω λίγο από τις βιτρίνες στην Τσιμισκή. Και ίσως βρω χρόνο να ανανεώσω την κάρτα μου στο Φωκά που έληξε»

Ήταν εδώ για μια, το πολύ δυο μέρες. Εκκωφαντική σιωπή πολλών για τα έργα λίγων. Μύριζε εκκλησία στους δρόμους, από τις στάχτες ανάβλυζε ελπίδα, καλά μεταμφιεσμένη σαν προβληματισμός. Συμμέτοχοι μιας ανορθόδοξης λιτανείας, περαστικοί, αυτοκίνητα, απενεργοποιημένα κομπρεσέρ, οτιδήποτε θα περίμενες να συνθέτει τον ήχο της πόλης, παρέμενε σιωπηλό, οι άνθρωποι και με το βλέμμα τους. Όσο αναπάντεχα ήρθε η «επανάσταση», τόσο γρήγορα έφυγε, μα όσοι περπάτησαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μετά την αναστάτωση, ξέρουν πως δεν ήταν επί ματαίω.

«Τα Μωρά στη Φωτιά ακυρώνουν συναυλία τους εν μέσω των ταραχών; Δηλαδή δεν ήταν όλα αυτά στα πλαίσια της συναυλίας;»

Η γενιά των 700 ευρώ φεύγει, η γενιά των μεγαλωμένων με Metrosport και Ραπτόπουλο έρχεται. Αρειανέ δεν είδες τίτλο εδώ και 40 χρόνια, αλλά σύντομα θα έχεις το δικό σου ραδιόφωνο, είναι μια παρηγοριά και αυτή. Δώρο στη γριά για τα 100 της χρόνια ο υποβιβασμός, λες; Για τον ΠΑΟΚ τι να πω, λάθος περίοδος να γράφεις σε blog. Περιμένω στη γωνία πάντως.

salonika1«Από όλες τις πορείες, μ’άρεσε πιο πολύ αυτή στα άδεια από κόσμο Pull’n’ Bear, όταν όλοι νόμιζαν ότι τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Μήπως να γίνω ΑΚ-ιτης;«

Τελικά τι τρέχει μ’ αυτήν την πόλη; Παραδέξου ότι σε μαγεύει, ότι σου είναι αδιάφορη, δες τους παλιούς να νοσταλγούν τα στέκια τους και τους νέους να βαριούνται τα δικά τους. Είναι τα χίλια πρόσωπα της μεγαλούπολης, ή η ζεστασιά που δεν είχε ποτέ η Αθήνα; Το κέντρο της δεν είναι προς το παρόν πλημμυρισμένο από μετανάστες, τη δυτική γκετούπολη κάποιοι διαλέγουν να την αγνοούν, η Πυλαία και η Καλαμαριά τόσο έρημες, άντε να βγάλεις συμπέρασμα μετά. Nothing seems the same, still you never see the change from day to day..

«Σαλονικιέ μεταλλά σταμάτα τη μίρλα, μπορεί οι Maiden να μην ανηφορίσουν ποτέ, αλλά ο Γιαννιάς δίνει ρέστα φέτος.»

Λιμνούλες στην παραλιακή και ο νομάρχης Κολομπίνα, το Φυσικό στις φλόγες (στις ποιες;), χρυσαυγίτες στην Πάτρα (στη Θεσσαλονίκη που κρύφτηκαν;) φοιτητιλίκι, άρωμα Φεστιβάλ, Μόνικα-hype, Ανατόλια και Πανόραμα, στάση στο Kitchen Bar, μας αφήνεις και πας Ραχάτι, κατάληψη-φύγαμε για Καϊμακτσαλάν, η ίδια σπαστική φωνή κάθε πρωί στο 31, στο 10, παντού, δεν είναι πλέον μόνο στα λεωφορεία, ξέμεινες από ιδέες, μα η Νύμφη φροντίζει για σένα. Γι’αυτό θα κάτσεις σπίτι σου.

«Φρίκη, τι γράφω, σαν editorial του Τσιτσόπουλου είναι. Σε λίγο θ’αρχίσω να μιλάω σαν τον Κανάκη»

h1

Πίσω από τη μάσκα

5 Ιουνίου, 2008

Thomas Pynchon in the SimpsonsΔεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο σκηνικό για την παράστασή μου. Κάπου χαμένος πίσω από τις λέξεις που τώρα (με καθυστέρηση μερικών μικρών, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα) αγγίζουν τις κατάλληλες απολήξεις στον εγκέφαλο σου, θα αναρωτηθώ (κι εσύ μαζί μου) για την ανωνυμία, ανώνυμος και μασκαρεμένος ων.

Όμως το σκηνικό που με μεθοδικότητα στήνω δεν έχει σήμερα την απήχηση που θα είχε κάποτε στο ίντερνετ. Γιατί άραγε αφήσαμε ξαφνικά τα πλεονεκτήματα ενός “ψαγμένου” nickname για το στερούμενο χάρης ονοματεπώνυμό μας (βλ. facebook), που στο κάτω κάτω δεν το διαλέξαμε; Η παγκόσμια τραμπάλα του ίντερνετ για μια στιγμή φαίνεται να γέρνει προς κατατόπια που πάντα απέφευγε, ανασύρει μνήμες, φωτογραφίες, ονόματα. Μα όχι, αν νομίζεις πως αυτό είναι ένα ακόμα αδιάφορο post για το facebook κάνεις λάθος. Είναι ένα αδιάφορο post για κάτι άλλο.

Γιατί, αν κατά κάποιο τρόπο το κρυφτό των χρηστών στο ίντερνετ φαίνεται ως και σήμερα φυσιολογικό, στην τέχνη η επιδίωξη της ανωνυμίας μάλλον φαντάζει βλακώδης. Θα ήθελα πολύ αυτή η στομφώδης παρατήρηση να βάζει τέλος σε όσα βαθυστόχαστα και εντελώς αστήρικτα έγραψα ως τώρα, αλλά έτυχε κατά καιρούς να ακούσω για τον Thomas Pynchon, τους Residents, τον Buckethead, τον Banksy, τον Αρκά. Πρόκειται για ένα λογοτέχνη, μία avant-garde μπάντα, έναν κιθαρίστα, έναν καλλιτέχνη graffiti και ένα σκιτσογράφο που όλοι βρίσκονται καλά κρυμμένοι πίσω από ένα ψευδώνυμο.

Δεν μπορώ να ξέρω γιατί διάλεξαν να κρατήσουν κρυφά τα στοιχεία της ταυτότητάς τους, ούτε αν κάποια στιγμή μετάνιωσαν για την απόφασή τους. Αν το μυστήριο, που συνοδεύει το απροσδιόριστο της υπόστασής τους, έριξε επιπλέον φως στο έργο τους (αν και δε νομίζω πως θα εκτιμούσε κανείς τον Αρκά λιγότερο αν υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα), ή αν είδαν τη στάση αυτή σαν προέκταση της καλλιτεχνικής τους προσέγγισης. Ό,τι μένει είναι έργα αποκομμένα από το δημιουργό τους, τοποθετημένα δίπλα σε εκείνα που για λόγους άλλους δε μάθαμε ποτέ ποιος θέλησε να τους δώσει μορφή. Και οποιαδήποτε κουβέντα για το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί οι άνθρωποι φαντάζει τόσο ξένη μπροστά σ’ αυτό που οι ίδιοι πασχίζουν να πουν: “Ασχοληθείτε με το έργο. Εμένα? Αφήστε με ήσυχο”

Περεταίρω ανάλυση δεν προβλέπεται, το PhD στην ψυχολογία άλλωστε αργεί. Δεν έχω ουσιαστικό λόγο να επικροτώ τέτοιες συμπεριφορές, όμως ο άνθρωπος πίσω από τη μάσκα πάντα θα με γοητεύει και όσοι αναφέρονται σ’ αυτό το κείμενο είναι κάτι παραπάνω από χαρακτηριστικές περιπτώσεις.