Archive for Απρίλιος 2010

h1

Η Πόλη και οι ακροβάτες της ιστορίας

17 Απρίλιος, 2010

Η Κωνσταντινούπολη είναι δική μας. Οκ, εξαιτίας κάποιου καπρίτσιου της ιστορίας φοράει τα κόκκινα των Τούρκων, αν και χωρά αρκετή συζήτηση για το ποιοι είναι οι Τούρκοι, ερώτηση που πρόθυμα θα απαντούσαν οι Γκρίζοι Λύκοι του Αζερμπαϊτζάν, αλλά και αυτοί του Φαναριού, περιοχή όπου αν είσαι Έλληνας λένε δεν πρέπει να κυκλοφορείς μόνος, κάτι σαφώς αξιοπερίεργο αφού πέραν πάσης αμφιβολίας η Κωνσταντινούπολη είναι και δική μας.

Μα εμείς ποιοι είμαστε; Από τα παράθυρα τουριστικών λεωφορείων αναζητούμε κερκόπορτες σε ένδοξες (?) αναμνήσεις, γευόμαστε σεργιάνια –γιατί στην Κωνσταντινούπολη όλα πρώτα τα γεύεσαι- σε σοκάκια και παζάρια, μαθαίνουμε να ψελλίζουμε teşekkür κι αν δεν τα καταφέρουμε δεν πειράζει, στα πέριξ του Ayasofya museum έμαθαν Ελληνικά για πάρτη μας (ένας άλλος ωραίος μύθος λέει πως απλά δεν τα ξέχασαν ποτέ). Με τις φωτογραφικές μας οπλισμένες πλημμυρίζουμε το Βόσπορο κάθε χρόνο, κάθε μέρα και τον κάνουμε ξανά δικό μας.

Οι Τούρκοι πάλι, ίσως και να μην κατάφεραν ακόμη να κάνουν ειρήνη με το παρελθόν τους. Οι ίδιες τανυστικές δυνάμεις ορίζουν τις τύχες τους, δυνάμεις εξ Ανατολάς και Δυσμάς και άλλες προερχόμενες από τον ένα θεό τους, -είτε αυτός είναι απρόσωπος, είτε τα βλοσυρά χαρακτηριστικά του επιβλέπουν τα πάντα από τα χαρτονομίσματα της τσέπης τους. Το δίλημμα της ένταξης της χώρας στην Ένωση αφορά μάλλον περισσότερο τους Ευρωπαίους. Για τους Τούρκους θα είναι απλώς μία επιπλέον συνιστώσα του απροσδιόριστου διανύσματος που τους τραβά μπροστά, από τότε που ακόμα δεν ήταν Τούρκοι, τουλάχιστον στα χαρτιά.

Η Κωνσταντινούπολη ίσως και να’ ναι η πιο όμορφη πόλη του κόσμου, αν και χρειάζεται να δεις πίσω από τον οργασμό ανοικοδόμησης για να το ανακαλύψεις. Εκεί κρύβονται Βυζαντινές εκκλησίες, ερειπωμένα αρχοντικά, μισοτελειωμένες φράσεις σε Πολίτικα Ελληνικά που έμειναν για πάντα μετέωρες. Και λείπουν αλλά τόσα που η Οθωμανική επικυριαρχία δε σκέφτηκε να πειράξει, μα το ’κανε το πογκρόμ του ‘55, κομμάτι κι αυτό ενός αιώνα κατά τον οποίο οι γείτονες έδωσαν στους εαυτούς τους όνομα και σε μας λόγους να τους μισούμε.

Πριν λίγους μήνες οι Γιάννης και Βαγγέλης Φωκάς πέτυχαν να επανακτήσουν την κυριότητα ακίνητης περιουσίας στην Πόλη που τους κληροδότησε η αδελφή τους και την οποία κατέσχεσε αυθαίρετα το Τουρκικό κράτος (link). Η απόφαση δημιούργησε δεδικασμένο για τους Έλληνες που έφυγαν παρά τη θέληση τους και έχουν λόγους να γυρίσουν πίσω. Λες και η ιστορία ρίχνει γέφυρες για να ξαναγίνει η Πόλη ένα χωνευτήρι λαών αντί να συνεχίσει να υπηρετεί ως η επιτομή του κεμαλικού ονείρου. Να στέκει ανάμεσα σε ηπείρους και θάλασσες ως η μόνη αλήθεια ενός χιλιοειπωμένου γλυκού παραμυθιού εκατέρωθεν προπαγάνδας και παραπληροφόρησης.

Advertisements