h1

Αφιέρωμα στους Bark Psychosis

5 Φεβρουαρίου, 2010

Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι εξυπηρετεί μια καινούργια ανάρτηση στο κρυψίνου blog μου. Στο γκουκλοκρατούμενο κόσμο μας η απάντηση είναι απλή: Ίσως με βρει εκείνος που έτυχε να ψάχνει στα ίδια άγνωστα μονοπάτια όπως εγώ άλλοτε, άρα εν προκειμένω το κίνητρο ότι κάποιος εκεί έξω θέλησε να μάθει κάτι παραπάνω για τους Bark Psychosis είναι αρκετά σημαντικό για να σπαταλήσω λίγο από τον -όχι και τόσο- πολύτιμο χρόνο μου.

Η μεγάλη παρεξήγηση με τους Bark Psychosis έγκειται στο ότι άθελά τους ταμπέλιασαν ένα παρακλάδι του rock με το οποίο τελικά έχουν από λίγη έως ελάχιστη σχέση, αν φυσικά μπορείς να βάλεις υπό την ίδια σκέπη όλα όσα κατά καιρούς χαρακτηρίστηκαν ως post rock. Όμως για μια στιγμή φαντάσου, είσαι ο ηγέτης των Bark Psychosis Graham Sutton, προσπαθείς να χωρέσεις τη μεγαλομανία σου σε νότες, παίζεις μπουνιές με τους bandmates (ftoxi elliniki glossa) σου κι όταν μήνες μετά κυκλοφορείς ένα δίσκο απερίγραπτης ομορφιάς, κλειστοφοβικό όσο και ανοιχτόμυαλο, αρκετά προσιτό για να σε ζεστάνει από το πρώτο άκουσμα, αρκετά απόμακρο για να σου φανερώσει μονομιάς όλα του τα μυστικά, για φαντάσου, πώς να’ναι όταν 15 χρόνια μετά κάποιοι σε μνημονεύουν μόνο γιατί έδωσες οντότητα σε μπάντες όπως οι Explosions in the Sky;

Ο πρώτος δίσκος τους Hex ξεκίνησε το ταξίδι του το 1994 και κάποιος θέλοντας να του προσάψει ταυτότητα σκαρφίστηκε εν ονόματί του τον όρο post rock. Η μουσική του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μινιμαλιστική, avant-garde, προοδευτική… Πώς όμως να αποδώσεις σωστά το απόκοσμο ηχόχρωμα της μελαγχολίας που κυριαρχεί στο άλμπουμ;  Μεταφέροντας την αύρα των ανοιχτών χώρων της εκκλησίας στην οποία ηχογραφήθηκε, ένα εξωτικό πέπλο περιβάλλει τις μεταβαλλόμενες μουσικές δομές του, κάνοντας το Hex ένα σύμπλεγμα σιωπηρών, μελωδικών στιγμάτων, μια αινιγματική δήλωση προς τον καθημερινό ακροατή, που δύσκολα θα συναντήσει αλλού.

Οι Bark Psychosis δεν υπήρξαν ποτέ μπάντα με το συνήθη ορισμό και αυτό δεν αποτυπώνεται μόνο στη μουσική τους, αλλά και στην προδιαγεγραμμένη φθορά τους. Περιορισμένες περιοδείες ακολούθησαν το Hex και σύντομα τα μέλη της μπάντας σκόρπισαν, με την επόμενη δισκογραφική τους απόπειρα να έρχεται 10 χρόνια αργότερα, το 2004. Όμως η σύνθεση του συγκροτήματος ελάχιστα θύμιζε την αρχική και ο χρόνος είχε προλάβει ν’αφήσει το σημάδι του στο χώρο του post rock, αν και ευτυχώς το Codename: Dustsucker απέφυγε να μπει στην πεπατημένη του Hex ή να μιμηθεί άλλες κυκλοφορίες του χώρου. Όντας απαλλαγμένο από την εσωστρέφεια της πρώτης τους δουλειάς, μπορεί να υστερεί σε συνοχή, αλλά καταφέρνει έτσι να καταθέσει 9 διαφορετικές απόψεις (όσα και τα τραγούδια του δίσκου) για τη σύγχρονη μουσική, βαδίζοντας σε παράλληλα ambient και jazz μονοπάτια, παντρεύοντας τους Mogwai με τους Egg, δημιουργώντας μεγάλες προσδοκίες για το επόμενο βήμα των Bark Psychosis, όποτε και αν έρθει αυτό.

Η δισκογραφία των Bark Psychosis συμπληρώνεται με τη συλλογή Independency, η οποία συγκεντρώνει τα τραγούδια που ηχογράφησαν στο διάστημα 1989-1992, όταν γνώριζαν τις επιρροές τους στους ήχους των Talk Talk, των Sonic Youth και του shoegaze και προετοίμαζαν την ανατρεπτική τους μουσική παρέμβαση και με τη συλλογή Game Over, η οποία είναι μάλλον ανάξια ιδιαίτερης μνείας.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. ωραία τραγούδια, σκεφτόμουν, διανύοντας ήδη μια χρονιά, που έρχονται ανέλπιστα, τόσα αγαπημένα μου συγκροτήματα!


  2. Χαίρομαι όταν αρέσουν σε κάποιον οι Bark Psychosis, σαν παιδιά μου τους έχω 😛 Και ποια είναι αυτά τα συγκροτήματα, αν επιτρέπεται;


  3. Πρέπει να τους ακούσω πιο πολύ!
    Οι God speed you black Emperor, Red Sparowes…διάφοροι, καλή χρονιά συναυλιακά.



Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: