h1

504 km νότια της Θεσσαλονίκης

26 Ιουλίου, 2009

Μία στις δυο είναι χοντρικά οι πιθανότητές σου να ζήσεις σε ένα κομμάτι γης που δεν αποτελεί ούτε το 3% της έκτασης της χώρας σου και ίσως απορήσεις για τις αναλογίες, μα αυτή είναι η μήτρα σου, η αρχή και το τέλος (κυρίως αυτό), αυτή είναι η μόνη πόλη που θα ξέρει πως να προφέρει (κι αυτήν λανθασμένα, μην έχεις αυταπάτες) ο μελλοντικός επισκέπτης της χώρας, αυτή θα μάθεις να αποκαλείς πρωτεύουσα (στην πραγματικότητα είναι πολλά περισσότερα), γι’ αυτό και οι αναλογίες ξεπερνιούνται πριν προλάβουν να τεθούν υπό σύγκριση. Πόσο εύκολα ξεγελά με τη φήμη της αυτούς του άλλου μισού η Αθήνα, μα πόσο αρνούνται να την θαυμάσουν όταν την επισκέπτονται, θύματα ενός λανθάνοντος επαρχιώτικου συμπλεγματισμού που δε θα αργήσει να εκδηλωθεί όταν διαπιστώσουν πως εκείνη αποδείχτηκε λιγότερο βρώμικη, ζεστή, ανυπόφορη απ’ όσο υποψιάζονταν.

dromeasΜα όχι, εδώ δεν είναι ο παράδεισος, η μάχη της Αττικής έχει τους δικούς της κανόνες και πως να το ξέρεις εσύ, όταν για σένα τα Εξάρχεια ανήκουν στη σφαίρα του αστικού σου μύθου, ο Ταύρος δεν είναι παρά ένα από τα στέκια της Ιφιγένειας, ο Υμηττός μάλλον ο λόφος που κάηκε στο χτεσινό δελτίο ειδήσεων. Πάρε για παράδειγμα τη γραμμή του ηλεκτρικού, Πειραιάς-Κηφισιά, ανυποψίαστε ταξιδιώτη αυτές δεν είναι απλώς οι τερματικές στάσεις, είναι το τρένο από την κόλαση στον παράδεισο, τουλάχιστον για εκείνον που ξεκινά τη διαδρομή του από το λιμάνι. Έτσι όπως αποστρέφει το βλέμμα του από τη σκονισμένη γη, ασυναίσθητα αναζητώντας τη θάλασσα, κραδαίνοντας σταυρούς υποσχέσεων σε παγωμένα Θεοφάνεια, βάφοντας με κόκκινο την πίστη του στο Θρύλο, ψάχνει παράλληλα το χαμένο δρόμο για το άλλο άκρο, εκεί που η έφηβη κόρη του θα χτίσει τον δυσπρόσιτο πύργο της πίσω από βιτρίνες Fendi και Louis Vuitton κι ίσως έχει την ατυχία να γνωρίσει μόνο την εύθυμη όψη του παραμυθιού, ή την τύχη να γνωρίσει έναν ξεστρατισμένο λιμενεργάτη κι από την ένωσή τους να χυθεί φως, φως από αυτό που η Αθήνα ποτέ δεν έπαψε να σκορπά.

Και πώς έφτασαν λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα να χωράνε τον κόσμο όλο; Καλύτερα άφησέ το σε μελέτες και διδακτορικά που θα μιλούν για φτώχια, για πλούτο, για γκαουσιανές και για δομές πιο περίπλοκες από το χρόνο, ο οποίος αλίμονο θα τα διαψεύσει όλα και θα φροντίσει ο Πειραιάς και η Κηφισιά να γίνουν ένα, μα τότε εσύ δε θα είσαι πια εδώ, γι’ αυτό και ψάχνεις απεγνωσμένα τη δική σου στάση πάνω στη γραμμή του ηλεκτρικού, ανθρώπινο παλίνδρομο χωρίς επιστροφή και διπλές επιλογές, ακόμη κι αν η Αθήνα σε ξεγελάσει πως μπορείς να τα έχεις όλα. Εκείνη τα έχει, εσύ απλώς την παρακαλάς να σου χαρίσει ψίχουλα για την ευγνωμοσύνη σου κι αν τελικά ο εκτυφλωτικός της ήλιος σου επιτρέψει να την αντικρίσεις κατάματα, σίγουρα θα συμφωνήσεις μαζί μου πως πρόκειται για μια πόλη για την οποία αξίζει να χάσεις το χρόνο σου.

Συμπέρασμα μετά από παραμονή λίγων ημερών: Η Θεσσαλονίκη δε θα γίνει ποτέ Αθήνα. Ευτυχώς (?)

Advertisements

2 Σχόλια

  1. να σε δω πώς θα τα βγάλεις πέρα στις ζυρίχες τώρα kevang :Ρ Αντε να μας γράψεις τίποτα και γι αυτές…


  2. Έ κ συ μου’δωσες μια υπόσχεση πριν φύγω ε, δεν ξέρω αν την θυμάσαι. Βάλε skype!



Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: