h1

Η παύλα

28 Ιουνίου, 2009

Ρε ποιοι είναι αυτοί οι living people και έχουν και δική τους κατηγορία στη Wikipedia; Κι αν το δρεπάνι αποφασίσει πως δεν έχει χώρο για σένα σ’ αυτήν την κατηγορία, πηγαίνεις μεμιάς στην ex-living people, κάτι σαν τους ex-footballers ας πούμε; Μέχρι η Wikipedia να μας πείσει ότι μπορεί να καταγράψει όλους τους εν ζωή ανθρώπους και ταυτόχρονα να παρακολουθεί τα αδιάκοπα περάσματα στο επέκεινα η χρησιμότητα της εν λόγω κατηγορίας θα αμφισβητείται, ωστόσο αν είσαι ένας από τους 384,574 των living people που για την ώρα αξίζουν μια θέση στην ψηφιακή “εγκυκλοπαίδεια” ας μάθεις πως η μετάβαση σου στην άλλη κατηγορία, ναι σ’ εκείνη που το όνομά της ακόμα το ψάχνουμε, έχει προβλεφθεί πολύ πριν αποχαιρετήσεις το μάταιο τούτο κόσμο. Για το σκοπό αυτό υπάρχει η παύλα, είναι εκεί και σε περιμένει υπομονετικά μέχρι να χρειαστείς τις υπηρεσίες της.

Σ’ αυτούς τους living people καμιά φορά πετυχαίνω άρθρα που δίπλα στην ημερομηνία γέννησης του προσώπου που αφορούν κάποιος έχει κοτσάρει και μια παύλα, κι άντε μετά εσύ ο αθώος να ψυλλιαστείς πως δε βρέθηκε εκεί τυχαία, μα πως είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην αρχή και το τέλος. Βλέπεις την πρώτη ημερομηνία, το καλωσόρισμα, την αυγή, κι ο κενός χώρος δίπλα της αργά ή γρήγορα θα συμπληρωθεί κι ό,τι θα μείνει να συνδέει τη γέννηση και το θάνατο θα είναι μια παύλα. Ε δεν ξέρω, άμα πετύχω καμιά που μπήκε πριν την ώρα της, κάτι με πιάνει και την σβήνω αμέσως.

hyphenΞημερώματα της 26ης Ιουνίου και η παύλα απουσιάζει διακριτικά δίπλα από το όνομα του Michael Jackson, το τέλος έχει έρθει και σίγουρα πολλοί προσπάθησαν να την βάλουν, μα τ’ αφεντικά της σελίδας περιμένουν να τους το πει το CNN, το Reuters, κάποιος που έχει να ρισκάρει περισσότερα ανακοινώνοντας το θάνατο του βασιλιά, όμως ο κόσμος έχει βουίξει κι εσύ ξέρεις πως σύντομα εκείνη θα πάρει τη θέση της, μια και καλή, δίχως περιθώρια αναθεώρησης, τουλάχιστον μέχρι να σβηστεί μαζί της και το όνομα εκείνου που συντροφεύει.

Βλέπεις, στο τέλος όλη σου η ζωή γίνεται ένα ασήμαντο σύμβολο, στριμωγμένο ανάμεσα σε δυο στιγμές στο χρόνο που δεν τις επέλεξες εσύ, εσύ έχεις περιθώρια να δώσεις χρώμα και αξία μόνο σε όσα αντιπροσωπεύει η παύλα. Η τελευταία χάρισε στον MJ 100 χρόνια αθάνατης δόξας, μα άραγε όταν αυτός έμαθε πως 100 χρόνια δε σε κάνουν τελικά και τόσο αθάνατο, όταν κατάλαβε πως μέρες και στιγμές και μια ζωή που κύλησε ανάποδα πάντα συμπυκνώνονται σε ένα μικρό σημάδι, δε θα έσβηνε όσα εκείνη έμεινε να συμβολίζει με αντάλλαγμα τη φυσιολογική ζωή που απεχθανόμαστε εμείς που την ζούμε, ή μήπως ακόμη κι αν δεν μεγάλωνε στο όνειρο κάποιου άλλου (του πατέρα του; της βιομηχανίας; του δικού μας;) θα έχτιζε έναν παρόμοιο μύθο για να μπορέσουν με το ίδιο μένος να τον ξεσκίσουν οι living people του καιρού του;

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: