h1

Fake Tales of Saloniki

21 Δεκέμβριος, 2008

«Θα κατέβω κέντρο να σπάσω και γω λίγο από τις βιτρίνες στην Τσιμισκή. Και ίσως βρω χρόνο να ανανεώσω την κάρτα μου στο Φωκά που έληξε»

Ήταν εδώ για μια, το πολύ δυο μέρες. Εκκωφαντική σιωπή πολλών για τα έργα λίγων. Μύριζε εκκλησία στους δρόμους, από τις στάχτες ανάβλυζε ελπίδα, καλά μεταμφιεσμένη σαν προβληματισμός. Συμμέτοχοι μιας ανορθόδοξης λιτανείας, περαστικοί, αυτοκίνητα, απενεργοποιημένα κομπρεσέρ, οτιδήποτε θα περίμενες να συνθέτει τον ήχο της πόλης, παρέμενε σιωπηλό, οι άνθρωποι και με το βλέμμα τους. Όσο αναπάντεχα ήρθε η «επανάσταση», τόσο γρήγορα έφυγε, μα όσοι περπάτησαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μετά την αναστάτωση, ξέρουν πως δεν ήταν επί ματαίω.

«Τα Μωρά στη Φωτιά ακυρώνουν συναυλία τους εν μέσω των ταραχών; Δηλαδή δεν ήταν όλα αυτά στα πλαίσια της συναυλίας;»

Η γενιά των 700 ευρώ φεύγει, η γενιά των μεγαλωμένων με Metrosport και Ραπτόπουλο έρχεται. Αρειανέ δεν είδες τίτλο εδώ και 40 χρόνια, αλλά σύντομα θα έχεις το δικό σου ραδιόφωνο, είναι μια παρηγοριά και αυτή. Δώρο στη γριά για τα 100 της χρόνια ο υποβιβασμός, λες; Για τον ΠΑΟΚ τι να πω, λάθος περίοδος να γράφεις σε blog. Περιμένω στη γωνία πάντως.

salonika1«Από όλες τις πορείες, μ’άρεσε πιο πολύ αυτή στα άδεια από κόσμο Pull’n’ Bear, όταν όλοι νόμιζαν ότι τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Μήπως να γίνω ΑΚ-ιτης;«

Τελικά τι τρέχει μ’ αυτήν την πόλη; Παραδέξου ότι σε μαγεύει, ότι σου είναι αδιάφορη, δες τους παλιούς να νοσταλγούν τα στέκια τους και τους νέους να βαριούνται τα δικά τους. Είναι τα χίλια πρόσωπα της μεγαλούπολης, ή η ζεστασιά που δεν είχε ποτέ η Αθήνα; Το κέντρο της δεν είναι προς το παρόν πλημμυρισμένο από μετανάστες, τη δυτική γκετούπολη κάποιοι διαλέγουν να την αγνοούν, η Πυλαία και η Καλαμαριά τόσο έρημες, άντε να βγάλεις συμπέρασμα μετά. Nothing seems the same, still you never see the change from day to day..

«Σαλονικιέ μεταλλά σταμάτα τη μίρλα, μπορεί οι Maiden να μην ανηφορίσουν ποτέ, αλλά ο Γιαννιάς δίνει ρέστα φέτος.»

Λιμνούλες στην παραλιακή και ο νομάρχης Κολομπίνα, το Φυσικό στις φλόγες (στις ποιες;), χρυσαυγίτες στην Πάτρα (στη Θεσσαλονίκη που κρύφτηκαν;) φοιτητιλίκι, άρωμα Φεστιβάλ, Μόνικα-hype, Ανατόλια και Πανόραμα, στάση στο Kitchen Bar, μας αφήνεις και πας Ραχάτι, κατάληψη-φύγαμε για Καϊμακτσαλάν, η ίδια σπαστική φωνή κάθε πρωί στο 31, στο 10, παντού, δεν είναι πλέον μόνο στα λεωφορεία, ξέμεινες από ιδέες, μα η Νύμφη φροντίζει για σένα. Γι’αυτό θα κάτσεις σπίτι σου.

«Φρίκη, τι γράφω, σαν editorial του Τσιτσόπουλου είναι. Σε λίγο θ’αρχίσω να μιλάω σαν τον Κανάκη»

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: