h1

Η δολοφονία, οι συγκρούσεις και η επόμενη μέρα

11 Δεκέμβριος, 2008

Στην προηγούμενη ανάρτηση θέλησα να δείξω πως, στην περίπτωση της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου, αν θύμα και θήτης είχαν αλλάξει ρόλους, οι αντιδράσεις θα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες από αυτές που εκδηλώθηκαν κατά το πρώτο τουλάχιστον διάστημα μετά το συμβάν. Έκτοτε μεσολάβησαν εκτεταμένοι βανδαλισμοί και κλεφτοπόλεμος αυτών που τους προκαλούσαν με την αστυνομία, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί στην κοινή γνώμη μέρος των συμπτωμάτων που προέβλεπα σε περίπτωση που πράγματι είχε συντελεστεί η αλλαγή ρόλων.

Παραλύοντας μπροστά στις αλλεπάλληλες καταστροφές οι απλοί παρατηρητές βρίσκονται αναποφάσιστοι στο μεταίχμιο δύο τελείως διαφορετικών απόψεων. Η μία εγκρίνει τις διαδηλώσεις και εν μέρη δικαιολογεί τα επεισόδια (αν και όχι στο σύνολό τους), αναγνωρίζοντας τους λόγους που οδήγησαν στην εξέγερση, η άλλη επιθυμεί την επιβολή της έννομης τάξης, μάλιστα πολλοί θιασώτες της θα κατέφευγαν ευχαρίστως και σε μέτρα που είναι ομολογουμένως ακραία, έστω και αν προβλέπονται από το σύνταγμα.
Η στροφή αυτή της κοινής γνώμης δείχνει τον έντεχνο τρόπο με τον οποίο χειρίστηκαν τα γεγονότα οι άμεσα πληγέντες από την ανατρεπτική κατάσταση (ας πούμε αφηρημένα το κράτος), επιβεβαιώνοντας όσα είχα γράψει δύο μέρες πριν, ότι «Όποιος μπορεί και ελέγχει τέτοια εκρηκτικά περιστατικά (προκαλώντας ή αποτρέποντάς τα)» μπορεί να φέρει τις καταστάσεις στα μέτρα του. Λέγοντας «ελέγχει» δε θέλω να αναφερθώ σε προβοκάτσιες, συνεργασία της αστυνομίας με παρακρατικούς κλπ, γιατί τα συμπεράσματα που θέλω να καταλήξω προκύπτουν ακόμη και αν τα παραπάνω δεν ισχύουν. Ας υποθέσουμε δηλαδή, πως τα επεισόδια δεν υπήρξαν κατευθυνόμενα, αλλά έγιναν πράγματι από αντίδραση, έστω τυφλή, για το θάνατο ενός παιδιού, οπότε οι κυβερνόντες δεν προχώρησαν σε αυτόνομες ενέργειες για να εκμεταλλευτούν τα επεισόδια, απλά χρησιμοποίησαν έξυπνα μέσα όπως τα ΜΜΕ και η αδράνεια της αστυνομίας.

Οι μηχανισμοί ενός ανθρώπου που κινητοποιούνται λόγω των βανδαλισμών δε διαφέρουν από αυτούς που τον εξόργισαν μετά τη δολοφονία. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για ενστικτώδη αντίδραση σε μια (διαφορετική κάθε φορά) μορφή αδικίας. Αν μπορούσαμε να απομονώσαμε χρονικά τις δύο καταστάσεις, τότε θα είχαμε ακριβώς τις ίδιες αντιδράσεις, μόνο που επειδή τώρα εκδηλώνονται ταυτόχρονα παρατηρούμε τους ανθρώπους να παρουσιάζονται συγχυσμένοι και με δύο γνώμες φαινομενικά ασυμβίβαστες. Ζητούν να αποδοθεί κοινωνική δικαιοσύνη και εφόσον αναγνωρίζουν την υπαιτιότητα του κράτους εγκρίνουν τις διαδηλώσεις εναντίον του, ενώ την ίδια στιγμή επιθυμούν αποκατάσταση της ηρεμίας και αποφυγή κάθε είδους αδικαιολόγητων πράξεων βίας.

Κρίνω πως εφόσον έχουν εμφανιστεί δύο τάσεις, που είναι κοινή πίστη ότι η μία φέρει απαραίτητα διαφορετικά αποτελέσματα από την άλλη, οι κοινωνικοί μηχανισμοί θα οδηγήσουν αργά η γρήγορα στην οριστική επικράτηση μίας εκ των δύο. Τα απτά αποτελέσματα της καθεμίας μεταφράζονται ως εξής: α) Καλλιέργεια ριζοσπαστικής συνείδησης, κλιμάκωση σε βάθος χρόνου των πιέσεων προς περιορισμό της κρατικής εξουσίας, η οποία υποχωρεί συμβιβαζόμενη ή β) Σταδιακή ενίσχυση μέτρων που εγγυούνται την ασφάλεια των πολιτών και την επιστροφή στην κανονικότητα. Καθώς το μαχαίρι και το καρπούζι βρίσκονται στα χέρια της εξουσίας, αυτή ουσιαστικά θα καθορίσει ποια κατεύθυνση θα πάρουν τα πράγματα, με γνώμονα πάντα τις λιγότερες δυνατές απώλειες σε ψήφους και δύναμη.

Αν και πιστεύω πως αναπόφευκτα η ζυγαριά θα κάτσει σε κάποια από τις δύο μεριές, θεωρώ επίσης δεδομένο πως στις τάξεις αντιεξουσιαστών και κρατιστών (εδώ γενικεύω αναγκαστικά) θα υπάρξει μεγάλη πόλωση, η οποία θα οδηγήσει τη χώρα σε μία ενταμένη περίοδο συγκρούσεων. Οι συγκρούσεις αυτές όμως δε θα φτάσουν ποτέ στα κεντρικά δελτία ειδήσεων.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: