h1

Πίσω από τη μάσκα

5 Ιουνίου, 2008

Thomas Pynchon in the SimpsonsΔεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο σκηνικό για την παράστασή μου. Κάπου χαμένος πίσω από τις λέξεις που τώρα (με καθυστέρηση μερικών μικρών, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα) αγγίζουν τις κατάλληλες απολήξεις στον εγκέφαλο σου, θα αναρωτηθώ (κι εσύ μαζί μου) για την ανωνυμία, ανώνυμος και μασκαρεμένος ων.

Όμως το σκηνικό που με μεθοδικότητα στήνω δεν έχει σήμερα την απήχηση που θα είχε κάποτε στο ίντερνετ. Γιατί άραγε αφήσαμε ξαφνικά τα πλεονεκτήματα ενός “ψαγμένου” nickname για το στερούμενο χάρης ονοματεπώνυμό μας (βλ. facebook), που στο κάτω κάτω δεν το διαλέξαμε; Η παγκόσμια τραμπάλα του ίντερνετ για μια στιγμή φαίνεται να γέρνει προς κατατόπια που πάντα απέφευγε, ανασύρει μνήμες, φωτογραφίες, ονόματα. Μα όχι, αν νομίζεις πως αυτό είναι ένα ακόμα αδιάφορο post για το facebook κάνεις λάθος. Είναι ένα αδιάφορο post για κάτι άλλο.

Γιατί, αν κατά κάποιο τρόπο το κρυφτό των χρηστών στο ίντερνετ φαίνεται ως και σήμερα φυσιολογικό, στην τέχνη η επιδίωξη της ανωνυμίας μάλλον φαντάζει βλακώδης. Θα ήθελα πολύ αυτή η στομφώδης παρατήρηση να βάζει τέλος σε όσα βαθυστόχαστα και εντελώς αστήρικτα έγραψα ως τώρα, αλλά έτυχε κατά καιρούς να ακούσω για τον Thomas Pynchon, τους Residents, τον Buckethead, τον Banksy, τον Αρκά. Πρόκειται για ένα λογοτέχνη, μία avant-garde μπάντα, έναν κιθαρίστα, έναν καλλιτέχνη graffiti και ένα σκιτσογράφο που όλοι βρίσκονται καλά κρυμμένοι πίσω από ένα ψευδώνυμο.

Δεν μπορώ να ξέρω γιατί διάλεξαν να κρατήσουν κρυφά τα στοιχεία της ταυτότητάς τους, ούτε αν κάποια στιγμή μετάνιωσαν για την απόφασή τους. Αν το μυστήριο, που συνοδεύει το απροσδιόριστο της υπόστασής τους, έριξε επιπλέον φως στο έργο τους (αν και δε νομίζω πως θα εκτιμούσε κανείς τον Αρκά λιγότερο αν υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα), ή αν είδαν τη στάση αυτή σαν προέκταση της καλλιτεχνικής τους προσέγγισης. Ό,τι μένει είναι έργα αποκομμένα από το δημιουργό τους, τοποθετημένα δίπλα σε εκείνα που για λόγους άλλους δε μάθαμε ποτέ ποιος θέλησε να τους δώσει μορφή. Και οποιαδήποτε κουβέντα για το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί οι άνθρωποι φαντάζει τόσο ξένη μπροστά σ’ αυτό που οι ίδιοι πασχίζουν να πουν: “Ασχοληθείτε με το έργο. Εμένα? Αφήστε με ήσυχο”

Περεταίρω ανάλυση δεν προβλέπεται, το PhD στην ψυχολογία άλλωστε αργεί. Δεν έχω ουσιαστικό λόγο να επικροτώ τέτοιες συμπεριφορές, όμως ο άνθρωπος πίσω από τη μάσκα πάντα θα με γοητεύει και όσοι αναφέρονται σ’ αυτό το κείμενο είναι κάτι παραπάνω από χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: